BARIŞ İÇİN SAVAŞ...

Gerçek ve kalıcı bir barışı ancak, savaşma becerisine sahip olanlar tesis edebilir. Savaşma becerisinden yoksun zavallıların yapabileceği bir barış yoktur. Kavga etmeyi bilmeyen birinin, barışçıl olmasının hiç bir anlamı yoktur ki çoğunlukla kavga edecek gücü olmayanların barışçıllığı, korkaklık ve amansız düşmanının insafına sığınma onursuzluğudur. Barış isteyen birinin, bu noktadan hareketle ilk yapması gereken şey kavga etmeyi öğrenmektir. Ki bildiğimiz tüm barışlar, büyük kavgaların ardından gelmiştir. Barışların büyüklüğü ve kalıcılığı ile hemen öncesinde edilen kavganın dehşetini kıyaslayın...
Bizler barış, kardeşlik, insan hakları, demokrasi vb. düşlerle oyalanaduralım. Aklımızı bunlarla bulandıranlar, biz pembe düşler kurarken, geleceği artık neredeyse kesinleşen büyük kavgaya hazırlanmaktalar.
Aslolan kavgadır. Barış ise kavganın bir neticesidir. Belirlenen kaideler ise kavgadaki skoru yansıtır. Kavga mutlaktır. Barış geçici ve bir sonraki kavga için hazırlık sürecidir.
İyi ve uzun ömürlü bir sulhün garantisi, caydırıcılıktır. İnsani hasletlere sahip olmak, tarihin hiç bir döneminde taşıyanına bir güvenlik ve caydırıcılık kazandırmamıştır.
Kavgasız ve huzurlu bir dünya istiyorsak eğer yapmamız gereken ilk şey iyi birer savaşçı olmaktır.
Dünya barışının temini ancak, devletlerin olabildiğince denk bir silah gücüne sahip olabilmesiyle mümkün olabilir. Şu gün nükleer tehdidin azlığı, nükleer silahlanmanın artmasıyla ters orantılıdır. Pek çok ülkenin nükleer gücünün olması demek, kimsenin atom bombası kullanacak cesaretinin kalmaması demektir. Hepimiz sırça köşklerde oturursak eğer, kimse komşusuna taş atma cesareti bulamaz. Bizim sırça köşkte olduğumuz kesin. Yapmamız gereken, düşmanlarımızın çelikten kalelerinin açık kapılarını bulmak ve onları pervasız siyasetler güderken, bir kez daha düşünmeye zorlayacak bir güç elde etmektir.