"Yemin olsun ki zamana, insan mutlak hüsrandadır. Ancak iman edip salih amel işleyenler müstesna." (Asr Suresi, Ayet 1-3)

Gün gelir, gün geçer, kimisine dar gelir vakit kimisine sıkıcı. Kimisi yirmi beşinci saati arar, kimisine yirmi dört saat fazla gelir. İnsan bazen hiç ölmek istemez bazen yaşamaktan bile sıkılır…

Belki her yıl hepimiz kendimizi tanımadığımız için yeni yıla ümitle yaklaşırız, belki de ümit etmekten başka bir sermayemiz yoktur. Geçmişin muhasebesini, geleceğin planını yapan belki de geçen ve gelecek yılı kurtardığını dahi düşünür. Bir işi yaparken öbür işi düşünerek geçer ömür ve hiçbir işin hakkını tam olarak veremez belki de. Böyle geçen bir ömür, en acımasız şekilde israf edilmiş bir değer değil midir.

Bizler an’ı yaşamadan, zamanı yaşayabilir miyiz. Anlarımıza hakim olamadan yıllarımıza sahip olabilir miyiz. Farkına varabilir miyiz hayatın, problemlerimizi çözebilir miyiz şuurlu olmadan. Günlük kaygılar bizi ağına almışken imtihanı geçebilir miyiz…

...

Bir gün Halife Harun Reşid, Behlül Dane hazretlerine der ki,
- Bu akşam iftar vereceğim, camiye git ve namaz kılanları iftara davet et.
Behlül Dane namaz çıkışı az sayıda cemaatle çıkagelir halifenin karşısına. Halife şaşırır, der ki;
- Ben sana dememiş miydim, namaz kılanların hepsini davet et diye.
Behlül hazretleri de der ki;
- Namaz çıkışı sırayla sordum “imam namazda hangi sureyi okudu?” diye fakat sadece bu getirdiklerim bildi doğru sureyi. Ben de sadece sureyi doğru bilenleri yani namaz kılanları getirdim.

Ne güzel bir hikaye. Gerçekten de birçoğumuz böyle değil miyiz, sözde bir iş yapıyoruz ama kendimizi yaptığımız işe veremiyoruz, bu sebeple de yaptığımızın bir bereketi ve değeri olmuyor.

...

Dün geçmişken, yarının geleceği belli değilken elimizde kalan tek şey şu an değil midir. Eğer şu anımızın da bilincinde olamazsak zamana sahip olmamız mümkün müdür. Geçmiş anlarımızdan pişman olmamak için, geleceğimizden beklenti içerisinde olabilmek için anlarımızı anlamamız lazımdır.

Her yeni yıl değil her yeni gün, hatta her nefes bize verilmiş bir fırsat iken ümitlenmek için yeni yılları beklemeye lüzum yok. Aldığımız her nefis bize kurtuluş adına, daha iyi adına, daha güzel adına, daha hayırlı adına bir ümit olmalı. Farkına varabildiğimiz anlarımız arttıkça, belki bir güne bir yıl sığdırmak mümkün olacaktır.

Arasak dahi bulamayacağımız bir senenin de daha sonuna geldiğimiz şu günlerde hepimizin hataları ve sevapları olabilir. Eğer yılın farkına vararak geçirebildiysek ne mutlu bizlere, fakat eğer olumsuzluklarla dolu bir yıl idiyse bari son birkaç günümüzü bir yıla bedel, hayırlı ve Salih işlerle geçirelim inşallah. Gayret bizden, başarı Allah’tan…

Hidayet Takcı,
28 Aralık 2011, SİVAS