GÜZ MEKTUBU

Yine sessizce geldiler. Kah öbek öbek, kah topluca. Gökyüzünü kaplayınca da damlalarını düşürmeye başladılar. Yine sessizce. Öyle ki ancak dikkat edildiğinde fark edilebilen bir sessizlikle. Hayır, öyle yürek hoplatarak, başları pencere önlerine toplayarak değil. Sağanak şeklinde gelip, oluklardan, dereden tepeden topladığı kuvvetlerle sele dönüşme şeklinde hiç değil. İnsanı dakikalarca altında yürütecek kadar iddiasız. Gri bulutlar artık daimi misafirlerimiz. Çam, kestane, ıhlamur, zeytin, söğüt, kavak ağaçlarının yorgun yapraklarından süzülen damlalar da…o damlalar ki çoktan mahcuplaşan güneşin iddiasız ışıklarını fırsat bilip güz arkadaşı soğuk esintilerle birleşince o yeşil yaprakları nasıl da sarartmaya başladı. Hatta içlerinden en narini olan ıhlamur, dayanamayıp yapraklarını döktü bile. Hoş, işte çam ağacı olduğu gibi ayakta. İğne yaprakları her daim yeşil. Gerçi onunda iç dallarında kurumalar yok değil ama pek te belli etmiyor!

Sadece ağaçlar mı? Mekanlar da epeydir kasvetleşti. Şu devasa şehirde büyük küçük binalar, her çeşit araçlar, binalar arasında kendine yer bulabilmiş tepecikler de bir çarpılmışlığın, bir değişimin izlerini taşır hale geldi sanki. Her şey, herkes yorgun. Belki muhasebe zamanının mahmurluğu…
…
Artık güz işleri epey toparlanmış olmalı değil mi anne? Sazcıvaz’daki bahçelerden el etek çekeli epey oldu. Patatesler söküldü, çeleler çekildi. Maşara tumplarında kalan güz yeşillikleri derildi. Yazdan sağda solda kalan kuru odunlar, bir traktör yapılarak getirildi. Hatta bunlar doğranarak alt gözlerden bir tanesine dolduruldu bile. Bulgur gibi dağılan, suni gübresiz yetiştirdiğin patatesten beş on çuval hatırlı komşulara satıldı. Geri kalanlar zahirelikte duvarın dibine istif edildi. Soğanlar kurutuldu. Onlar da birkaç çuval yapılıp patateslerin yanına konuldu. Kurutulan dut, kayısı ve üzüm küçük çıkınlarda bir köşede yerlerini aldılar. Ha, başta kuru fasulye olmak üzere değişik renk ve ebattaki diğer fasulye çeşitlerini de unutmayalım. Kırmızımsı, belli belirsiz beyaz şeritler taşıyanı daha bir özenle poşetlenip bir kenara konuldu bile. Nasıl olsa yapılacak ilk ekşili köfte yemeğinde lazım olacak…

Zahireliğe giriş kapısının hemen solunda, uzun salondaki unluğu hatırlatmaya gerek yok sanırım. Borç harçta olsa bir şekilde alınan buğdaydan yapılan un, bulgur, gendime çoktan unluktaki yerini almış olmalı.

Yazın bahçelerden biçilen yonca ve çayırlar, kapı önünde ağız, burun, boğaz tozlar içerisinde kaldığı halde doğranmış olarak yine alt kattaki odalardan birine yerleştirilmiştir. Otluğun son misafiri de sararan çele yaprak ve fideleri olmalı… Üzüm bağları bozulalı da epey olmuştur. Olgunlaşması güze kalan başta balma kara üzüm olmak üzere sert kabuklu razakilerden toplayıp mezradaki akrabalara her zaman olduğu gibi güz hatırası olarak götürdünüz değil mi? Yine karşılığında peynir, yumurta, yün veya güz elmasından verdiler mi? Anacığım, biliyor musun en çok mezraya bu iş için yapılan yolculukları severdim. Neden dersen, herhangi bir iş kaygımız olmaz, dayımlarda bir süre kalır, güzel sohbetler yapılır, hele de akşam karanlığına kalmadan dönülürdü.

Geriye ne kaldı anacığım? Şu karşı geçedeki bayır yüzündeki yer değil mi? Orası nasılsa yakın. Küçük maşaralarda kalan patates ve çele sorun değil. Her ne kadar başlayan yağmurlar adam akıllı ıslatmış olsa da zaman zaman sökülüp, toplandığı için şöyle bir ellenmesi yeter. Geldik eve… Dışarı işleri bir şekilde toparlandıktan sonra evin güz bakımını da yapabildin mi? Odaları, asfalt yolun kenarından getirdiğimiz beyaz toprağı bulamaç yapıp sıvadın mı? Evin dışındaki kelleri kapatıp, örtü döşeği de bir şekilde elden geçirmiş olmalısın. Kışı senin yanında geçirmek isteyen sığıntı kedilerin de geldi mi anne? Hani şu haddini bilen, kesinlikle evin asıl kedisinin yerini alma iddiası taşımayan, alt katta odunlukta veya otlukta zamanını öldürüp süt sağım zamanlarında ürkek bakışlarla sağında solunda dolaşan kediler… Bu bağı bir türlü anlayamamışımdır. Sen onları beklersin, onlar ise bir şekilde seni bulur.

Bütün bu işlerin arasında şöyle bir fırsatını bulup ta bir zamanlar kapı önündeki yeşilliğin nasıl da böyle geçip gittiğini, yaprakların sararıp solduğunu, balkona yerleştirip henüz içeriye almadığın sobada demlediğin çayı yudumlarken gözleyebildin mi? O nasırlaşan elindeki çay bardağının sıcağına aldırmayıp tam da karşıda duran sivri tepeyi derin bakışlarla süzdün mü?
…
Heyhat! Artık yoksun. Ama olsun. Hasretle ellerinden öpüyorum.
Oğlun.

Yunus Emre