BEN KOŞAMAM ARKADAŞ...

Sene 2006, Balıkesir KKK Astsubay MYO komutanlığında subay olarak görev yapıyorum. Acemi birliğinde, “size denetleme vurmaz” dedikleri için kafam rahat, çünkü denetlemeye katılmak benim için bir kabus. Özellikle de spor bakımından kendimi iyi hissetmiyorum. Denetlemeden uzak günlerimde askerlikten memnunum bile. Nasıl memnun olmayayım ki, memur gibi akşamları evime bile gidebiliyor, çoluk çocuğumla kendi evimde kalıyorum nöbetler haricinde...

Bir gün bir komutanımız demez mi “denetlemeye komutanlığımız da katılıyor” “hani yoktu” diyorum içimden. Herkes katılacak. “haydaaa”. Denetleme öncesi hazırlıklar yapılacak. Hazırlıklardan kimisi atış talimi kimisi spor talimi şeklinde. Mecburen kabullendik ve mevladan güç dileniyoruz :)

Mübarek bir de oruç ayı. Dediler ki “bugün koşu var”. Hadi bakalım. Saat kaçta, öğleden sonra, o da iyi. Gözünü sevdiğim güneş balıkesiri yakıyor yine...

Bir, iki, üç yaş aralığımız için koşu başladı. Toplam 3 km koşacağız. Eyvallah. İlk 300 metre iyiyim bile. Kendime diyorum “bak Hidayet senden geride insanlar bile var”. Arkada kalanların sırayla beni geçmesi üzerine “yoksa o bir stratejimi idi” şeklinde düşünmeye başladım. 300-500 metre arasında böyle şeyler bile düşünemez oldum. Kendimi karşılaştıracağım pek bir adam kalmamıştı çünkü. Fazlaca sigara içtiği için nefesini toplayamayan bir astsubay arkadaştan başka kimse yoktu daha 600 metreyi koşarken. Herkes 1500 metreye varmışken o arkadaşla ben kısa yollar aramaktayız. Hatta bulduk bile ama nafile. 700 metre civarları oruçlu olduğumun için bastıran susuzluk ve artık koşma değil yürüme modundayım 1000 metre civarında. Tam o sırada aklıma ortaokul yıllarımdaki koşu maceram geliyor. En az bu koşu kadar komik fakat bu kadar yorucu olmayan meşhur(!) koşu felaketimiz...

“... sene 1986, bir gençlik bayramı. Koşular tertiplenmiş, eğlenceler düzenlenmiş, herkese görevi verilmiş. Emmoğlum Bilal ile Benim görevim ise, bizim bildiğimiz, sadece şenlikleri izlemek, nereden bileceksin ki şenlik biz olacağız da herkes bizi izleyecek. Bizi sevdiğini başkalarına ifade etmesine rağmen, bizi sevip sevmediğinden hala emin olamadığım Faik (aşula) hoca Bilal ile Bana dedi ki “koşuya siz de katılacaksınız”, “aman hoca biz ne anlarız, hazır değiliz” dediysek te nafile. Adam sonunda inat etti ve bizi koşuya dahil etti. Sonucu baştan belli olan koşuda binbir rezillik ile sonuncu ben sondan ikinci ise tahmin edersiniz bizim emmoğlu Bilal oldu. Meydan gülmekten yıkılıyor bizim performansımıza. En çok ta Faik hoca, iyi bir iş yaptı ya. Bu rezillik yetmemiş olacak ki bir de bize hak etmediğimiz ödülleri verdirmesin mi. bana birincilik ödülü olan Altın kaplama bir dolmakalem Bilal'a ise daha düşük değerli bir kalem. Asıl birinciye ise üçüncülük ödülü. Bizi bütün köye kötü bir hatırayla tanıtan hocamız yaptığı işten memnun oldu mu bilmem ama bizi küçük düşürmesi bir öğretmene yakışmamıştı. Yıllar sonra liseye gittiğimde bile Gürünlü bir arkadaşım beni “sen, sondan birinci olmuştun değil mi” diyerek tanımıştı. ”

Hatıralar bir yana inatla yarı koşarak, yarı yürüyerek sonunda 3000 metreyi bitirmiştim. Elimden geleni yaptığımı görmüştü komutanlarım. Koşudan sonra komutanlarımdan biri beni çağırarak “sen madem koşamayacaksın rapor al ve sadece atıştan denetlemeye gir” diyerek beni rahatlatmıştı. O komutanımı şimdi duayla anıyorum.

Benim için zor fakat hoş bu ramazan hatırasını paylaşmak istedim. Başta beni bir zahmetten kurtaran komutanımı saygıyla, yarışta beni yalnız bırakmayan emmoğlumu sevgiyle, bize herkesi güldüren hocamı da gülerek anıyorum...

11 ağustos 2011,

Sazcağızyusu yaylası