Dillerden düşmeyen meşhur ‘Küreselleşme’ fırtınasından nasibini alan, bir geçim çıkartırım umuduyla açtığı küçük dünyasını dev canavarlara kaptıran biri vardır. Sizde takdir edersiniz ki o ‘Bakkal Amca’dan başkası değildir.

Kapısının önündeki ekmek dolabı, dondurma dolabı ve cips standıyla daha dükkâna girmeden dikkatleri üzerine çeker bakkallar. Kapıya geldiğinizde şöyle bir göz gezdirirsiniz içeriye. Makarnalar, bakliyatlar, yağlar, bisküviler ve daha neler neler vardır bu küçücük yerde. Bir adam kalkar sizin içeri girmenizle birlikte; üstünde sakızlar, çikolatalar olan masanın arkasından ve ‘Hoş geldin, buyur’ der. Eğer tanıdıksan bir muhabbet kesin olur. Zaten mahallede de bakkal amcayı tanımayan zor bulunur. İki ekmek alırsın şeker de bitmiştir bir kiloda toz şeker istersin ‘kristal olsun’ diye de uyarmadan edemezsin. O sıra da çocuklar doluşu verir içeri kimi 50 kuruşluk çekirdek ister kimi gofret kimi kola. O hengâmede alacaklarını alır çıkarsın kapıdan çocuklara tebessüm ederek.

Kapitalizmin asla doymak bilmeyen karnı bakkal amcanın ekmeğinde göz dikmiş ve elinden almıştır. Onun ne Bakkal Amca gibi veresiye defteri vardır nede hal hatır soran güler yüzü. Paranız kadar adamsınızdır onların karşısında. “Bu kadar çıktı gerisini haftaya veririm diyemezsiniz” ya da “bir paket sigara verde akşama veririm” diyemezsiniz. Dükkânına oturup bir bardak çay içemezsiniz. Ha içenler vardır ki bardağı bir liradan olmak şartıyla. Sokağımızın, mahallemizin başkahramanı Bakkal Amca tarihteki tozlu raflara doğru ilerlerken biri çıkar der ki: “Artık sokak aralarındaki bakkal devri kapandı. Bu duruma yapabileceğimiz bir şey yok. Hayat şartları bunu gerektiriyor”. Aynı hayat şartları malum zincire 3000-5000 şube açma olanağı sağlarken köşesinde sessiz sedasız çalışan Bakkal Amcaya bir bakkalı çok mu görüyor?. Hayat… Hayat gerçekten garip Öyle değil mi Bakkal Amca ?

Yunus Emre TAKÇI