KÖR PENCERE SAĞIR KAPI

Bir kurban daha verdik!

…

Her bayram,

en büyüğümüz derdik,

el öpmeye hayır dua almaya giderdik.

İçtenlik ve güler yüz, tatlı dille
rayihasını bulunca

Çekilen acılara çocuklar gibi gülerdik!

…

Bu bayram, kapısı sağırdı

Penceresi kör!

...

Oy benim başı al yazmalı beşiğim!

Neden durdun?

Neden boş kundağın?

Duvarlarında çınlayan çocuk sesleri
nerede?

Bir zamanlar burası ne de şen bir bayırdı!

Kim öldü ?

Bir nasırlı elde,

bir çift çileli gözdemiydi bütün
sır

O’nu bizden kim ayırdı?

Evet
saygıdeğer Suçatı’lı hemşerilerim,
bir bayram daha usulca uzaklaştı bizlerden. Belki diğer mahallelerde durum biraz farklıdır ama, Yeşilyurt:
yani Suçatı’nın kalbi, yaşlı bir beden misali,
her geçen bayram biraz daha yorgun, biraz daha mecalsiz!

Elinde şeker poşeti,
üzerinde bayram pazarından alınma, ucuz ama
parıltılı kıyafetleri olan, avuçla şeker
alan çocukların, sadece anma muhabbetleri yapıldı
üç beş ev de.

Oysa, bir
zamanlar bu derenin  günleri,
bayram gürültüsünde yankılanırdı karşı
yamaçlarda.

Gamişlok’ta
ve Bozyer’de top oynayan çocukların bağrışmaları,
karanlık basıncaya dek sürer, ardından iddialı
muhabbetler sokaklardan evlere dağılırdı. Ramazanlarda iftarın ardından
camilere cıvıltılı bir kalabalık akardı. O
yıllarda bayramlar karnaval havasında geçerdi. Bayram
harçlıkları, büyüklerin bütün
uyarılarına rağmen, tapa tabancalarında patlar, füzelerle havaya
uçardı. Bayramın birinci günü, erken saatlerde Fahri
dayının dükkanının önünde bir tapa
tabancasının tetiği düşer ya da bir füze ıslık çalarak havaya
uçardı ve harçlıklar bitene dek bu şamata
susmazdı. Sokaklar bayram ziyaretlerine giden insanlarla dolar taşardı.
Bayramın her günü sabah erkenden kalkılır, kahvaltı
yapılır, birilerine yakalanmadan bayram gezisi yapmanın hesabı
güdülürdü. Çocuklar annelerine minnetçi
gözlerle bakarken: “olmaz siz kardeşlerinizle zaten dolaştınız!
Ben size şeker getiririm.” Der ve yanaklara yaşlar
süzülürdü. O zamanlar çocuklara ayrı
büyüklere ayrı şeker alınırdı ve genelde çocuklara akide şeker
düşerdi.

Kurban
bayramlarında, fakirler komşudan gelen paylarla sofrasını şenlendirirken
“maşallah! çok iyi bakmışlar bizim kurbana, lokum
gibi eti vardı” muhabbetleri yapılırdı. Acemi
kasaplar elini ayağını keser -geçmiş olsun-lara gidilirdi.
Kimileri tosunla güreşir, kimilerinin ineğinden dana çıkardı. Ardından yorumlar:
“yok canım kabul olmaz o kurban. Sayılmaz !” “niyet
canım önemli olan, Allah kabul eder inşallah” uzar giderdi
yorumlar.

Bu bayram,
biraz daha az çalındı kapılar ve ilk defa bu bayram,
bayramın ikinci günü bizi yatağımızda
yakalamadı Necdet amcam. Hatta hiç göremedim kendisini. İlk defa
bu bayram Muhammet amcamla sokakta bayramlaştık. Ve hayatımda İlk defa bu bayram, Lutfiye halamın kapısına
sokaktan baktık.

Biz; geride
kalanlar, Sağır kapılar kör pencereler mahallesinde
oturuyoruz!

Her geçen
bayram bir kapı daha sağır, bir pencere daha kör! Bizim mahallede. Bu yıl
Selahattin (EFE) hocam ve Hasan (EMRE) dayım eklendi kalabalık
listeye.

Her ailenin,
hatta her mahallenin başına toplandığı, elini öpüp hatırını sorduğu,
hayır duasını aldığı bir büyüğü vardır. Lutfiye halamda bizim, hatta mahallemizin
büyüğüydü. Elif ebenin, Eşefatma ebenin ve daha nice
anaların ebelerin gittiği yoldan O’da gitti. Gidince anladık ki O bir temel
taşıymış! O evin anahtarıymış! Bayramların şenliğiymiş! Yokluğunda
derin bir sessizliğe büründü mahallenin bir yanı!

Sağır
kapılara bir yenisi daha eklendi!

…

O kadar
kabarık ki mahallemizde gidenlerin listesi:

Nazım
KOYUNCU, Mehmet Ali GÜLEÇ, (Ziraatçı) Kamil BOĞA,
Hulusi KOYUNCU, H.Mehmet KOYUNCU, İbiş KOYUNCU, (Taka) Bayram ve Yusuf KOYUNCU, (Öğretmen)İbrahim
TAKCI, İsmail TAKCI, (Kösüre) Hasan TOPAL, (Tılloğ) Mehmet
KOYUNCU, İmmi YUSUF, Hatça Kadın, Aziz-Neziha TAKCI, İhsan
TAKCI, Kemal TAKCI, Hamdi TOPAL, Ömer TAKCI, (Çap) Mustafa TAKCI,
Nuh Mehmet amca, (Kesinti) Mustafa BİLGİÇ, (Çam)İsmail ÖNDER, (Çam) Salih ÖNDER, (Sırımcı)Mehmet
GÖZLÜKCÜ, Ali GÖZLÜKCÜ, (Çölloğ) Bekir
TAKCI, Behzat TAKCI, Rüştü TOPRAK,  Osman
ÇITAK, Mustafa TATAR, Muhsin(Hoca) YURTSEVEN, Abdullah ŞİMŞİR, Kezban YURTSEVEN, (süslü) Abdurrahman TOPRAK,
Battal-Mehmet ŞAHİN, (Toklu tüccarı) Süleyman EMRE, (Eğri
kezimlerin) Lutfi EMRE, (Fış) Mehmet- Kemal KARAKUŞ, (Dev) Aziz GÖZLÜKÇÜ şu an
hatırlayabildiklerim.

Kimileri ekmeğinin peşinde
farklı farklı memleketlere göç etti, kimileri ise ebedi
istirahatgahına..

Bayramların
neşesi çocukların, o şen sesleri, tapa
tabancaları, füzeler, torpiller, hararetli bayramcı dolaşmaları,
içten içe ağıtların Yasinlere, Fatihalara karıştığı
mezarlık ziyaretleri artık çok cansız.

Çok şey değişti
mahallede.

…

Artık
çocuklar için ayrı büyükler için ayrı şekerler
alınmıyor!

Zaten
çocuklarda eskisi gibi avuç avuç şeker
almıyor.

02/
12/ 2009

GÜRÜN